Sekarang aku sedang dengar lagu” Mulanya Di Sini “. Bertepatan dengan tema penulisan aku kali ini. Hihihi.
Kisahnya bermula di sini.. Kedah merupakan salah satu negeri yang tak ada sekolah agama (sebenarnya aku tak tau negeri apa lagi yang tak ada). Kalau dulu HiJau Comel menyorok dalam bilik air tak nak pergi kelas agama, aku tak perlukan semua tu. Sebab aku tak pernah ada sekolah agama. Hahaha.
Walaupun begitu, abah tetap hantar aku pi kelas Qira’ati kat taman aku tu. Sedah tentu la kena bayor kan. Aku ingat lagi ustazah-ustazah kat situ. Bertudung labuh, berjubah, manis-manis muka diorang. Macam mana aku tau manis? Aku jilat muka sorang-sorang (statement ni khas untuk Aty & Zai yang suka buat persoalan pelik kat aku). Manis muka tu maksudnya sedap mata memandang.
Aku masih teringat kat ustazah sorang ni. Nama beliau Halimatun Saadiah. Muka manis dan paling suka melayan aku. Aku bukan jenis yang cakap banyak pun kat kelas tu. Sebab tak kenal orang dan kebanyakkan semua dah besar-besar. Darjah 5 & 6. Aku Tahap 1 lagi. Takuuut. Hehehe.
Pernah sekali aku pi awal kelas. Ada beberapa lagi kawan-kawan aku kat situ.Pastu ustazah singgah kat rumah jiran dekat-dekat situ. Dia panggil aku. Aku pun pelik. Rupa-rupanya dia ajak aku teman dia. Sempat juga la aku merasa air teh kat rumah makcik tu a.k.a mak Abang Omar (murid Qira’ati). 
Siapakah abang Omar? Wahh masih aku ingat kat abang tu. Aku tak tau masa tu dia umur berapa. Sebab apa aku ingat kat dia? Jeng jeng jeng.. Bukan admire ok.. Walaupun muka dia boleh tahan hensem. Tapi sebab khusus aku ingat kat beliau sebab dia suka bergadoh dengan abang dia masa kelas. Hahaha. Lawak oo diorang. Lagi satu perangai diorang suka buat lawak dan main-mainkan ustazah. Tapi aku tak join tau. Sebab aku budak baik. Tapi seperti biasa aku tukang gelak. Isy isy isy.. Selepas itu kawan-kawan cakap aku anak Ustazah Halimatun.
Pernah suatu malam, abah cakap dia amik aku lewat. Sebab ada ceramah. Abah suruh cakap kat ustazah nak tumpang rumah ustazah jap. Tapi disebabkan aku pemalu masa dulu-dulu. Aku takut nak bagi tau. Aku tunggu kat depan rumah yang dijadikan kelas mengaji tu sampai la ustazah-ustazah tu keluar dan rumah tu gelap. Huhuhu. Seram.
Ustazah-ustazah tu pun tanya la. Dan aku terpaksa menceritakan hal sebenar. Makanya aku tumpang rumah mereka. Baru je nak duduk aku dengar hon motor. Terus aku amik beg terus sua tangan nak salam. Masa tu ustazah baru nak hidangkan sate. Nyum nyum. Tapi segan yang menebal terus aku menuju kat pintu. Ustazah pun cepat-cepat bungkus sate bagi kat aku. Huhu. Terharu.
Tapi bukan ini yang aku nak cerita (makk aiii dah panjang aku bercerita baru nak ke tujuan asal). Sebenarnya aku nak cerita yang masa kat kelas Qira’ati tu ada dua kelas. Satu kelas mengaji dan satu kelas Fardhu Ain. Tapi aku suka pi kelas mengaji je. Sebab ada Ustazah Halimatun Saadiah. Dia baik. Tak garang. Kalau kelas Fardhu Ain adalah kelas yang buat aku nak pengsan. Ustazah tu garang. Kalau tak dapat jawab dia marah-marah. Abang Omar pun tak berani dengan usatzah tu. Aku apatah lagi. Aku selalu nak menangis kalau masuk kelas Fardhu Ain. Trauma. Sampai nama ustazah tu pun aku tak ingat. Aku sangat trauma.
Pernah sekali Ustazah Halimatun panggil aku mengaji. Padahal hari tu sepatutnya aku kelas Fardhu Ain. Aku sangat lega dan suka. Dada lapang je sambil tersenyum-senyum mengaji. Ustazah akan duduk kat aku lama. Ajar sampai boleh. Korang tau apa hasilnya kat aku hingga sekarang? PERTAMA – aku suka makan sate. KEDUA – aku boleh mengaji dengan betul dan lancar. KETIGA – aku tak tau langsung pasal Mad, Idgham dan sebagainya.
Aku boleh senaraikan nama-namanye. Seperti Idzhar, Iqlab, Idgham MaalGhunnah dan BilalGhunnah, Mad Asli dan sebagainya. Tapi untuk hafal huruf-huruf apa didalamnya, agak keliru. Aku tau huruf Iqlab adalah Ba. Aku tau huruf Idzhar ada 15. Apakah mereka? Aku ingat-ingat lupa. Itu masalah aku sebenarnya. Ada orang cakap kalau kita tak tau Fardhu Ain ni, susah nak baca Quran dengan betol. Tapi tidak aku. Aku tau mana yang kena dengung, panjang berapa harkat, macam mana bunyi dan sebagainya. Tapi kalau orang tanya mim bertemu baa itu apa.. Aku FAILED !!
Aku pernah beli buku Fardhu Ain dengan tekad nak belajar. Tapi sekerat jalan. Dan aku sudah lupa sekarang. Adakah ilmu ni tak melekat kat aku sebab wujud perasaan tak suka kat Ustazah Fardhu Ain dulu? Kalau betul la.. Ustazah, tolong ampunkan saya. Huhuhu. Bukan apa, ilmu Fardhu Ain ni wajib kita tau. Apa maknanya WAJIB? Korang pun tau kan. Ini yang buat aku susah hati setiap kali baca Quran. Rasa macam ilmu tak lengkap.
Aku berhenti mengaji di Qira’ati selepas Ustazah Halimatun berhenti dan berkahwin. Aku dah tak ada tempat bergantung. Hehehe. Kemudian sambung pulak mengaji di Surau Taman Sejati dengan Usatz Ali dan Ustaz Anas (kenalan abah). Walaupun begitu, aku tetap nakal. Sebab jumpa geng walaupun tak sekolah sekali. Namanya Intan Baiduri. Aku masih ingat kenakalan kamu. Si Intan ni suka nyorokkan rotan Ustaz Ali. Aku bersubahat dengan menyumbangkan idea mencari lokasi untuk diletakkan. Tapu Ustaz selalu tau. Tensen. Ngeh ngeh. Kat situ pun aku tak lama. Entah kenapa.
Apa-apa pun,sekiranya ada antara Ustazah dan Ustaz yang membaca penulisan saya ini, dengan rasa rendah hati, saya ingin meminta seribu kemaafan buat guru-guru kelas agama saya. Tanpa kamu mungkin saya tidak tau nak membaca al-Quran dengan lancar, tanpa kamu saya tak kenal apa itu alif, tanpa kamu mungkin solat saya tak diterima. Terima kasih dan halalkan segala ilmu yang dicurahkan.
2 days ago
0 comments:
Post a Comment